Geschreven door Els Maarleveld

Het was zondagochtend 29 maart 2009. Ik knielde neer, voelde de handen van de predikant op mijn haar en hoorde ergens in de verte: ‘De geest van de Heere rust op jou. Werp dan uw vrijmoedigheid niet weg, die een grote beloning met zich meebrengt’. Voor ik het goed en wel gehoord had, lieten de handen mijn hoofd al weer los en werd er ‘opstaan’ gefluisterd. Vertwijfeld keek ik in de vrolijk lachende ogen van de predikant. Voor ik mijn mond open kon trekken, knikte hij al met zijn hoofd in de richting van mijn plekje in de rij.

Goed bedoeld
Lichtelijk vertwijfeld liep ik terug. De dienst ging verder en na het vele handen schudden na afloop stonden we nog wat na te praten met de groep. De vrouw van de predikant liep op me af en vertelde enthousiast hoe snel mijn tekst gevonden was; “Deze tekst past zó goed bij jou, hij hoefde er niet lang over na te denken hoor!”, waarop ik antwoordde: “Oja, mijn tekst, wat is dat eigenlijk precies? Vrijmoedigheid?”. Een lachend “Ja, zie je nou wel dat het past!” was de reactie. Wijze woorden, goed bedoeld, maar ik had geen idee wat er zojuist tegen me gezegd was.

Kampioen
Volgens het woordenboek betekent ‘vrijmoedigheid’ zoiets als ‘eerlijk en gemakkelijk praten over gevoelens die erg persoonlijk zijn’. Dat is nog al wat! Eerlijk én makkelijk praten over persoonlijke dingen. Of sterker nog, over persoonlijke gevoelens. Kun jij dat? Ik was er eigenlijk niet zo goed in. Mezelf voor de gek houden, dat lukte me wel. Doen alsof alles op rolletjes loopt, ook niet zo moeilijk. De buitenwereld laten denken dat ik me wel red, prima! Ik was, en misschien herken je dit wel, kampioen in mensen niet te dichtbij laten komen. Wat nou vrijmoedigheid. Wijze woorden had ik wel voor anderen, maar voor mezelf?

Vrijmoedig uit frustratie
Afgelopen jaren waren heftig, mijn privé- en geloofsleven zaten in een flinke dip. En hoewel ik groeide in het oprecht spreken met andere mensen, durfde ik niet goed met God te praten. Waar was God? Bidden lukte niet, ik was boos en ik wist niet hoe ik dit op moest lossen. Ja God bestaat, God ís er, maar blijkbaar niet voor mij. Dit frustreerde me enorm en met die laatste strohalm (God bestaat), ben ik op een avond mijn frustratie uit gaan spreken, hardop en vrijmoedig, zodat God mij zou horen. Niet met wijze woorden, maar gewoon zoals ik ben. Nee, het was niet makkelijk en nee, ik heb geen antwoord gekregen op mijn vragen, maar de rust die je er voor terug krijgt is onbeschrijflijk. Wijze woorden die pas 10 jaar later betekenis kregen.

Let’s go!
Dit bid ik ook voor jou. Wees ontspannen in je relatie met God. Vertel Hem wat je dwars zit, vertel Hem je blijde dingen en je verdrietige dingen. Wees open en eerlijk. In die kracht en ontspanning kan ik verder leven. Vrijmoedig naar mezelf, de mensen om me heen en boven alles; vrijmoedig richting God. Jij ook?

Luistertips:
– Even if You don’t – Mercy Me. (Vrijmoedig je kwetsbaarheid uitspreken tegen publiek)
– May the words of my mouth
– How long oh Lord (Psalm 13)

Leestips:
– Spreuken 3
– Psalm 13; (David spreekt vrijmoedig zijn zorgen uit maar eindigt met een vast vertrouwen.)
– 1 Johannes 5:14-15